Vakur ya da kasıntı Müslüman...

Cumhuriyet’in yetmiş yılı Müslümanlar için surat asmanın hak sayıldığı yıllardı. Efendilerin ve paryaların varlığı esasında bir vatandaş tanımı geliştiren ideolojinin yüzlerin gülücükler saçtığı bir hayat tarzı dilemesi ve sunması da beklenemez. Müslüman kitlelere öz yurdunda parya olduğunu duyurtarak modernleşme sorunsalını aşacağı zehabına kapılan bir siyasal sistemin yaşattığı medeniyet travmasının en sıradan sonuçlarından biri, imanı koruma kaygısının yol açtığı bir tür agorafobi.

Turhan Selçuk’un Abdülcanbaz tipi Yeşil Kuşak Projesi yıllarında Taliban formatında Olivier Roy’un “hınçlı Müslüman” kelamıyla allanıp pullanarak yeniden piyasaya sürüldü ya... Bu kez de kimi Müslümanlar, o formattan kendilerini uzak tutmak için kırk yama bir hoşgörü söylemiyle eğreti bir sevimlilik üretmeye çalıştılar. Belki burada vakar kaybından söz etmek gerekir. Vakar ki asla somurtmakla, kasıntı tavırlarla edinilemez bir nitelik. Dolayısıyla, Hayrettin Karaman Hoca’nın geçen hafta tartışılan “Tahammül mü hoş görmek mi?” başlıklı Yeni Şafak yazısında yer alan, Ayşe Sözen’in HerTaraf yazısında dile getirdiği ve Balçiçek Pamir’in de yazılarına konu ettiği “hayat tarzını onaylamadığın komşuyla tebessümümü esirgeyerek ayrışma” tasavvuruna dönük ifade, akla söz konusu vakar kaybıyla ilgili bir endişeyi de getiriyor.

Hayat tarzını onaylamadığı komşusundan esirgediği tebessümün Müslüman’ın kimliğini korumasına nasıl olumlu bir katkısı olur, emin değilim. Bana kalırsa Müslüman kimliği de pratiğin tecrübeleriyle azalan ve çoğalan bir kimlik, tıpkı iman gibi. Vakar ise surat asmakla, gülememe haliyle aynı şey değil kesinlikle, olsa olsa değerlerini yalpalamadan, pratikle bütünlük içinde ve net açıklamalarla taşımanın adı. Yoksa müminin taşıması gereken zarafet ve merhamet hele mübarek günlerde en çok komşuya tebessümde somutlaşmaz mı? Hayrettin Hoca’nın pratikteki yaklaşımı da sanmıyorum ki daha farklı olsun.
Bu makale 633 kez okundu